Czy Polska przyjmie imigrantów? Aktualna polityka, wyzwania i prognozy

Od 2022 roku Polska otworzyła drzwi dla około dwóch milionów uchodźców z Ukrainy. To bezprecedensowe zjawisko znacząco wpłynęło na krajową gospodarkę, funkcjonowanie systemów społecznych oraz infrastrukturę. Premier Donald Tusk wielokrotnie podkreślał, że nasz kraj nie zamierza przyjmować kolejnych uchodźców poza tymi, którzy dotarli do Polski po rozpoczęciu wojny.

Mimo tego Komisja Europejska przypomina, że jako członek Unii Europejskiej Polska powinna realizować wszystkie elementy Paktu o migracji i azylu. Dokument ten przewiduje m.in. współpracę i dzielenie się odpowiedzialnością pomiędzy państwami członkowskimi. Oznacza to, że Polska mogłaby włączyć się w relokację migrantów lub wesprzeć kraje szczególnie obciążone napływem osób szukających schronienia.

• Polska powinna realizować Pakt o migracji i azylu,
• dokument zakłada współpracę i dzielenie się odpowiedzialnością między państwami członkowskimi,
• relokacja migrantów lub wsparcie państw najbardziej obciążonych.

Rząd konsekwentnie sprzeciwia się jednak narzuconym przez Brukselę kwotom relokacyjnym, podnosząc argumenty związane z bezpieczeństwem oraz stabilnością społeczną. To właśnie od decyzji podejmowanych na poziomie unijnym oraz oceny sytuacji przez Komisję będzie zależało, czy i kiedy dojdzie do ewentualnych transferów migrantów nad Wisłę. Warto dodać, że już w 2025 roku planowana jest szczegółowa weryfikacja liczby osób objętych ochroną czasową w Polsce.

Obecna linia rządu zakłada utrzymanie wyraźnych ograniczeń wobec nowych imigrantów spoza Ukrainy i koncentruje się przede wszystkim na zabezpieczeniu granic kraju. Jest to szczególnie istotne z uwagi na nasilający się napływ migrantów ze strony Białorusi oraz Niemiec. Jednocześnie Polska pozostaje solidarna wobec ukraińskich uchodźców i udziela im wsparcia – oczekując przy tym, że jej wysiłki zostaną uwzględnione podczas przyszłych dyskusji dotyczących unijnych regulacji migracyjnych.

Jakie są zobowiązania Polski wobec Unii Europejskiej w kontekście Paktu o migracji i azylu?

Polska jako członek Unii Europejskiej zobowiązana jest do przestrzegania wszystkich regulacji wynikających z Paktu o migracji i azylu. Komisja Europejska podkreśla, że nie istnieją przepisy pozwalające na zwolnienie naszego kraju z realizacji tych zobowiązań. W praktyce oznacza to konieczność wprowadzenia mechanizmu solidarności, który opiera się zarówno na relokowaniu migrantów, jak i udzielaniu pomocy państwom szczególnie obciążonym falą imigracyjną.

Władze w Warszawie mają możliwość wyboru formy wsparcia wobec mechanizmu solidarności. Mogą zdecydować się na:

• przyjęcie uchodźców,
• zaoferowanie pomocy finansowej,
• zaoferowanie pomocy materialnej.

Równocześnie unijne przepisy nakładają obowiązek respektowania zasad dotyczących przyjmowania osób przesyłanych przez pozostałe kraje członkowskie oraz współpracy przy zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi związanymi z migracją.

Niewywiązywanie się z postanowień Paktu może skutkować reakcją ze strony Komisji Europejskiej, w tym również nałożeniem kar finansowych.

Komisja zaplanowała ocenę polskiej polityki migracyjnej na październik 2025 roku. Głównym wskaźnikiem będzie liczba osób objętych ochroną czasową przebywających w Polsce. Obecnie rząd sprzeciwia się narzuconym limitom relokacyjnym, argumentując to znaczącym napływem uchodźców zza naszej wschodniej granicy oraz potrzebą zabezpieczenia granic państwa.

Pakt o migracji i azylu ustanawia ramy solidarności między krajami Unii Europejskiej. Polska zobligowana jest więc do przestrzegania jego zapisów bez względu na bieżącą politykę władz czy wyjątkowe wyzwania humanitarne.

Mechanizm solidarności i relokacja uchodźców – na czym polegają nowe regulacje UE?

W nowym Pakcie o migracji i azylu Unii Europejskiej wprowadzono obowiązkowy system współdzielenia odpowiedzialności za osoby ubiegające się o azyl. Oznacza to, że każde państwo należące do Wspólnoty powinno wesprzeć te kraje, które najbardziej odczuwają skutki wzmożonej migracji. Pomoc ta może przybrać różne formy, m.in.:

• relokację uchodźców,
• przekazanie funduszy,
• wsparcie rzeczowe.

Przepisy przewidują elastyczny mechanizm solidarności – państwa mogą zdecydować, czy przyjmą określoną liczbę osób do relokacji, czy też wybiorą alternatywę w postaci wpłaty co najmniej 20 tysięcy euro za każdego nieprzyjętego migranta. Istnieje także opcja udzielenia pomocy materialnej, np. poprzez dostarczenie sprzętu lub skierowanie pracowników. Od 2026 roku system obejmie przynajmniej 30 tysięcy migrantów rocznie; liczba ta może wzrosnąć w sytuacjach kryzysowych – decyzję w tej sprawie podejmie Komisja Europejska.

Relokacja polega na tym, że osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową trafiają z krajów pierwszego kontaktu – takich jak Włochy czy Grecja – do innych państw członkowskich UE. Nowe miejsce pobytu przejmuje wtedy pełną odpowiedzialność za ich sprawy azylowe oraz zapewnienie im opieki.

Polska również jest zobowiązana do udziału w tym systemie solidarnościowym, mimo ogromnej liczby uchodźców z Ukrainy przyjętych na swoim terytorium. Komisja Europejska wyraźnie zaznacza, że nie istnieje prawna możliwość wyłączenia się Polski z żadnego elementu Paktu dotyczącego migracji i azylu.

Nowe regulacje mają na celu odciążenie krajów granicznych oraz zapewnienie bardziej przewidywalnego i uczciwego rozkładu obowiązków pomiędzy wszystkie państwa Unii. Kluczowa jest tu współpraca w ramach wspólnego systemu azylowego.

Brak wdrożenia tych zasad może skutkować poważnymi konsekwencjami finansowymi oraz postępowaniami przed Trybunałem Sprawiedliwości UE. Mechanizm solidarności wraz z relokacją stał się jednym z głównych narzędzi zarządzania migracją na poziomie europejskim – pozwala lepiej kontrolować przepływy ludności i zabezpieczać integralność strefy Schengen.

Stanowisko polskiego rządu wobec obowiązkowej relokacji migrantów

Polski rząd zdecydowanie odrzuca ideę przymusowej relokacji migrantów. Premier Donald Tusk oraz inni członkowie gabinetu wielokrotnie podkreślali, że Polska nie zamierza przyjmować uchodźców według narzuconych przez Unię Europejską kwot. Swoją postawę uzasadniają wyjątkową sytuacją – kraj udzielił już schronienia niemal dwóm milionom osób uciekających przed wojną w Ukrainie. Władze zwracają także uwagę na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa oraz utrzymania spójności społecznej.

Kwestia mechanizmu relokacji migrantów, przewidzianego w unijnym Pakcie o migracji i azylu, budzi w Polsce wyraźny sprzeciw. Warszawa stoi na stanowisku, że to państwa członkowskie powinny samodzielnie decydować o przyjmowaniu cudzoziemców, a nie realizować rozwiązania narzucane przez Brukselę. Premier wielokrotnie zaznaczał, iż Polska nie zaakceptuje systemów prowadzących do zwiększenia napływu migrantów spoza Ukrainy.

Choć Polska jest zobligowana przestrzegać prawa unijnego i uczestniczyć w mechanizmach solidarności ujętych w nowym pakcie migracyjnym, rząd kategorycznie odmawia wdrażania rozwiązań zmuszających do przyjęcia relokowanych osób. Zarówno premier, jak i pozostali ministrowie jasno podkreślają, że preferowane są inne formy wsparcia dla partnerów z UE, takie jak:

• pomoc finansowa,
• pomoc rzeczowa,
• współpraca w zakresie ochrony granic.

Te działania mają być alternatywą dla bezpośredniego przyjmowania cudzoziemców z krajów pierwszego kontaktu.

W praktyce takie stanowisko oznacza:

• głosowanie przeciwko przepisom dotyczącym relokacji podczas spotkań unijnych,
• rezygnację z przygotowywania infrastruktury dla nowych grup migrantów spoza Ukrainy,
• argumentowanie decyzji troską o bezpieczeństwo wewnętrzne oraz stabilność społeczną po masowym napływie uchodźców zza wschodniej granicy.

Komisja Europejska utrzymuje, że wszystkie kraje UE – także Polska – muszą stosować nowe regulacje niezależnie od liczby już przyjętych uchodźców czy sytuacji humanitarnej. Ten rozdźwięk może prowadzić do poważnych sporów prawnych pomiędzy Warszawą a instytucjami europejskimi po wejściu nowych przepisów w życie w 2026 roku.

Polskie władze pozostają więc konsekwentne: odmawiają udziału w narzuconej przez Brukselę relokacji migrantów, skupiając się na ochronie własnych granic oraz dalszej pomocy dla obywateli Ukrainy.

Jak Polska realizuje politykę azylową i imigracyjną wobec cudzoziemców?

Polska koncentruje swoje działania w obszarze polityki azylowej i imigracyjnej głównie na zabezpieczeniu granic oraz wsparciu uchodźców z Ukrainy. Od 2022 roku nasz kraj przyjął około 2 milionów obywateli Ukrainy, zapewniając im tymczasową ochronę. Dzięki temu uchodźcy zyskali możliwość legalnej pracy, podejmowania nauki i korzystania z publicznej służby zdrowia.

Priorytetem pozostaje bezpieczeństwo narodowe – polskie służby intensyfikują działania przeciwko nielegalnemu przekraczaniu granic, zwłaszcza na odcinkach z Białorusią i Niemcami. Osoby naruszające przepisy migracyjne podlegają procedurom readmisji.

Polski rząd jednoznacznie odrzuca przymusową relokację cudzoziemców narzucaną przez Unię Europejską. Zamiast tego deklaruje wsparcie europejskiej solidarności w alternatywny sposób – finansowo lub materialnie, bez przyjmowania migrantów skierowanych przez inne państwa UE. Komisja Europejska oczekuje jednak pełnej realizacji zapisów nowego Paktu o migracji i azylu.

W praktyce podejście do imigracji opiera się na starannie dobranych kryteriach legalizacji pobytu. Największe szanse na pozostanie w Polsce mają:

• obywatele Ukrainy,
• osoby posiadające zatrudnienie,
• studenci z zagranicy,
• cudzoziemcy spełniający określone kryteria pobytowe,
• osoby objęte indywidualnymi rozpatrzeniami wniosków azylowych według standardów UE i krajowych.

W 2023 roku, na skutek skutecznych działań prewencyjnych na granicach, Polska przyjęła poprzez mechanizmy readmisji poniżej tysiąca migrantów, a liczba ta regularnie maleje. Utrzymywana jest strefa buforowa przy granicy z Białorusią, a czasowo zawieszana bywa możliwość składania nowych wniosków o ochronę międzynarodową.

System azylowy przewiduje szczególne traktowanie osób najbardziej narażonych, takich jak kobiety w ciąży i małoletni. Mimo to nadrzędną wartością pozostaje ochrona interesów państwa oraz bezpieczeństwa społeczeństwa. Kształt tej polityki wynika z zobowiązań wobec Unii Europejskiej, zmieniającej się sytuacji migracyjnej oraz priorytetów dotyczących ładu społecznego.

Granica polsko-białoruska i polsko-niemiecka – presja migracyjna i działania ochronne

Od 2021 roku polskie granice z Białorusią oraz Niemcami stały się miejscem nasilonej presji migracyjnej. Szczególnie trudna sytuacja występuje na wschodnim odcinku, gdzie coraz częściej dochodzi do prób nielegalnego przekraczania granicy białoruskiej. To efekt celowych działań białoruskich władz, które posługują się migrantami jako narzędziem destabilizacji regionu. Tylko w 2023 roku Straż Graniczna zarejestrowała ponad szesnaście tysięcy takich incydentów. W odpowiedzi polski rząd utrzymuje specjalną strefę przygraniczną i wzmacnia systemy zabezpieczeń – na przykład poprzez monitoring czy obecność wojska.

Z podobnym problemem Polska mierzy się również na zachodzie kraju. Przez nasze terytorium coraz więcej osób próbuje przedostać się do Niemiec. W minionym roku niemieckie służby odmówiły prawa wjazdu ponad trzydziestu tysiącom ludzi, głównie obywatelom Ukrainy, którzy nie posiadali wymaganych dokumentów. Wspólne patrole polskich i niemieckich funkcjonariuszy mają na celu ograniczenie nielegalnego tranzytu przez granicę.

Wśród wdrażanych rozwiązań znajdują się:

• fizyczne bariery przy granicy z Białorusią,
• czasowe zawieszanie przyjmowania nowych wniosków o międzynarodową ochronę,
• szybkie wydalanie zatrzymanych bez prawa pobytu – czyli procedury readmisyjne.

Stosowanie tych metod ma zwiększyć skuteczność kontroli oraz zahamować napływ osób próbujących dostać się do kraju niezgodnie z przepisami.

Rosnąca presja migracyjna oraz kolejne środki bezpieczeństwa wymuszają stałe dostosowywanie działań państwa do aktualnych wyzwań operacyjnych i zmian przepisów prawnych. Priorytetem pozostaje ochrona bezpieczeństwa narodowego oraz integralności strefy Schengen. Rząd wyraża sprzeciw wobec narzucanych programów relokacji migrantów spoza Europy, wskazując jednocześnie na własne doświadczenia związane z przyjęciem około dwóch milionów uchodźców wojennych z Ukrainy.

Jednocześnie strona polska deklaruje gotowość współpracy międzynarodowej wyłącznie w ramach tzw. solidarności alternatywnej – zarówno finansowej, jak i rzeczowej – a także aktywny udział w unijnych mechanizmach kontroli migracji, przy zachowaniu możliwości samodzielnych decyzji dotyczących polityki imigracyjnej. Polskie pogranicze z Białorusią i Niemcami pozostaje więc pod szczególnym nadzorem, a podejmowane działania stanowią odpowiedź na dynamiczne zmiany geopolityczne oraz zagrożenia wynikające ze wzmożonego napływu migrantów.

Nielegalni migranci, readmisja i procedura Dublin III – jak wygląda kontrola granic?

W Polsce działania związane z ochroną granic koncentrują się przede wszystkim na przeciwdziałaniu nielegalnej migracji. Straż Graniczna korzysta z różnych narzędzi – od systemów monitoringu, przez regularne patrole, aż po fizyczne przeszkody w miejscach szczególnie narażonych na próby nielegalnego przekroczenia terytorium. Najwięcej uwagi poświęca się obszarom przygranicznym z Białorusią oraz Niemcami. W samym 2023 roku liczba prób przedostania się do Polski z kierunku białoruskiego przekroczyła 16 tysięcy.

Unijna procedura Dublin III nakłada odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku o azyl na państwo członkowskie, do którego migrant dotarł jako pierwszego. W sytuacji, gdy Polska jest tym krajem początkowego kontaktu, zobowiązana jest przyjąć osoby przekazywane przez inne kraje UE. W praktyce oznacza to wdrażanie mechanizmów readmisyjnych – osoby przebywające bez zezwolenia są odsyłane albo wydawane właściwym organom zgodnie z europejskimi regulacjami.

Liczba osób przekazanych do Polski	Rok
968	2023
688	2024
300–400 (prognoza)	kolejne lata

Według prognoz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji można spodziewać się dalszego zmniejszenia tych liczb. Zdecydowana większość zatrzymań miała miejsce na zachodniej granicy i była efektem działań niemieckich służb.

• polska utrzymuje strefę buforową przy linii granicznej z Białorusią,
• czasowo wprowadza limity dotyczące składania nowych wniosków o azyl,
• funkcjonują wspólne kontrole polsko-niemieckie mające powstrzymać przemyt lub tranzyt cudzoziemców bez stosownych dokumentów,
• niemieckie służby odmówiły wjazdu ponad 30 tysiącom osób w ubiegłym roku,
• wszystkie te rozwiązania mają zapewnić bezpieczeństwo kraju i wywiązać się z obowiązków wynikających ze wspólnotowego prawa dotyczącego migracji oraz readmisji.

Warszawa stanowczo sprzeciwia się przymusowej relokacji migrantów spoza Ukrainy i skupia wysiłki na skutecznej ochronie swoich granic oraz współpracy międzynarodowej na rzecz kontroli przepływu ludności. Równocześnie podkreślany jest nacisk na konsekwentne przestrzeganie unijnych procedur powrotowych wobec osób przebywających niezgodnie z prawem UE.

Bezpieczeństwo, spójność społeczna i zagrożenia związane z migracją

Bezpieczeństwo oraz zachowanie spójności społecznej to kwestie, które dominują debatę na temat migracji do Polski. Władze często podkreślają potencjalne zagrożenia związane z napływem nowych mieszkańców, szczególnie tych pochodzących z krajów innych niż Ukraina. Najczęściej pojawiające się obawy dotyczą:

• wzrostu przestępczości,
• ryzyka powstawania napięć wśród lokalnych społeczności,
• problemów w dużych ośrodkach miejskich i rejonach przygranicznych.

W ubiegłym roku odnotowano kilkanaście przypadków przestępstw popełnionych przez osoby spoza Polski, co wywołało szeroką dyskusję w mediach i wśród opinii publicznej. Jednak te incydenty to nie jedyne źródło zaniepokojenia – coraz częściej mówi się także o wyzwaniach stojących przed szkołami, służbą zdrowia i rynkiem mieszkaniowym.

Instytucje państwowe regularnie badają skutki migracji dla systemów wsparcia społecznego oraz bezpieczeństwa wewnętrznego, opierając analizy na danych statystycznych i demograficznych. Z danych CBOS wynika, że aż 62% obywateli obawia się negatywnego wpływu masowego napływu cudzoziemców na bezpieczeństwo kraju.

Aby zmniejszyć skalę zagrożeń, rząd podejmuje szereg kroków prewencyjnych:

• wzmacnianie ochrony granic,
• prowadzenie dokładniejszych kontroli osób przekraczających terytorium Polski,
• ograniczanie możliwości składania wniosków o azyl w okresach większej liczby przyjazdów,
• realizacja programów adaptacyjnych dla legalnie mieszkających cudzoziemców,
• wdrażanie działań integracyjnych zmniejszających ryzyko marginalizacji.

Wyzwaniem dla spójności społeczeństwa pozostaje także tworzenie zamkniętych grup etnicznych, trudności komunikacyjne oraz różnice kulturowe prowadzące czasem do konfliktów. Polska korzysta z doświadczeń innych państw Unii Europejskiej i skupia politykę migracyjną na kontrolowaniu przepływu ludności oraz wdrażaniu rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo mieszkańcom.

Polskie służby stale monitorują poziom naruszeń prawa związanych z obecnością obcokrajowców i analizują wszelkie sytuacje zakłócające porządek publiczny.

Ochrona narodowego bezpieczeństwa poprzez nadzorowanie procesów migracyjnych oraz dbanie o spójność społeczną pozostaje priorytetem dla państwa – szczególnie w sytuacji zmian demograficznych wynikających z przyjmowania uchodźców wojennych oraz możliwych relokacji migrantów zgodnie z unijnymi regulacjami.

Integracja imigrantów i wyzwania społeczne związane z przyjmowaniem cudzoziemców

Integracja osób przybywających z zagranicy do Polski wiąże się z koniecznością zapewnienia im dostępu do edukacji, pracy oraz szeroko rozumianego wsparcia społecznego. Kraj staje przed wyzwaniami związanymi nie tylko z adaptacją ponad dwóch milionów uchodźców z Ukrainy, ale również z możliwością napływu kolejnych grup migrantów zgodnie z unijnymi regulacjami. Efektywne działania na tym polu wymagają ścisłej współpracy między administracją centralną a lokalnymi władzami.

Wielkim problemem pozostaje przeciążenie placówek oświatowych i służby zdrowia. Szczególnie w dużych aglomeracjach liczba uczniów pochodzących z innych krajów wzrosła aż o jedną piątą. Na rynku pracy największe szanse mają osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje oraz znajomość języka polskiego, brak tych umiejętności to częsta przyczyna wykluczenia i trudności w odnalezieniu się w społeczeństwie. Statystyki Głównego Urzędu Statystycznego wskazują, że w 2023 roku tylko około 60% dorosłych uchodźców znalazło zatrudnienie lub podjęło kroki w kierunku aktywizacji zawodowej.

• lekcje języka polskiego,
• programy ułatwiające adaptację,
• pomoc prawna,
• zajęcia psychologiczne dla dzieci,
• szkolenia dla nauczycieli pracujących w klasach zróżnicowanych narodowościowo.

Rząd realizuje te inicjatywy wspólnie z organizacjami pozarządowymi, dzięki czemu wsparcie dla cudzoziemców jest bardziej kompleksowe i dostosowane do realnych potrzeb.

Społeczności lokalne mierzą się ze wzrostem napięć oraz ryzykiem powstawania zamkniętych środowisk etnicznych. Wyniki badań CBOS pokazują, że aż 62% obywateli wyraża obawy dotyczące ewentualnych zagrożeń dla bezpieczeństwa wynikających ze wzmożonej migracji.

Kluczowe znaczenie ma tu sprawna polityka państwa — liczy się nie tylko rozwój edukacji międzykulturowej czy łatwy dostęp do usług publicznych, ale też eliminowanie barier utrudniających legalizację pobytu i podjęcie pracy przez obcokrajowców. Istotne są również środki finansowe pochodzące zarówno z budżetu państwa, jak i funduszy unijnych; to one umożliwiają wdrażanie konkretnych projektów integracyjnych na poziomie gmin czy miast.

Polska stoi przed długotrwałym procesem budowania spójności społecznej poprzez rozwijanie skutecznych narzędzi wsparcia oraz ograniczanie zagrożeń związanych z marginalizacją czy napięciami kulturowymi. Osiągnięcie sukcesu zależy od regularnej oceny podejmowanych działań i gotowości do ich modyfikowania zgodnie ze zmieniającymi się realiami społecznymi.

Jakie są przewidywania dotyczące przyszłych transferów migrantów do Polski?

Przyszłość transferów migrantów do Polski nadal pozostaje niepewna. W październiku 2025 roku Komisja Europejska przeprowadzi szczegółową analizę sytuacji migracyjnej w naszym kraju, która ma ocenić, czy Polska jest „pod presją migracyjną”. Od rezultatów tej oceny będzie zależało, jakie zobowiązania przypadną Polsce w ramach nowego Paktu o migracji i azylu – w tym ewentualne przyjmowanie migrantów.

Na ten moment polskie działania skupiają się głównie na wzmacnianiu granic oraz wspieraniu uchodźców z Ukrainy. Warszawa konsekwentnie odrzuca narzucone przez Brukselę kwoty relokacyjne i oficjalnie nie wyraża zgody na przyjęcie nowych grup osób spoza Ukrainy. Mimo to przepisy unijne wymagają od wszystkich państw członkowskich, także od Polski, udziału w mechanizmie solidarności.

Z danych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wynika, że liczba osób przekazywanych do Polski na podstawie procedur readmisyjnych maleje. W 2023 roku było ich 968, natomiast w pierwszych miesiącach 2024 roku 688. Przewidywania na przyszłość zakładają rocznie około 300–400 takich przypadków. Taki spadek to efekt skuteczniejszych kontroli na granicach oraz współpracy międzynarodowej.

Ile osób finalnie trafi do Polski? To rozstrzygnie się po decyzji Komisji Europejskiej, która uwzględni zarówno skalę ochrony udzielanej uchodźcom, jak i działania zabezpieczające prowadzone m.in. przy granicy z Białorusią czy Niemcami.

• obecnie niemal dwa miliony Ukraińców korzysta ze statusu ochronnego,
• prowadzone są działania zabezpieczające przy granicy z Białorusią,
• monitorowany jest przepływ migrantów na granicach z Niemcami.

Większe zmiany mogą nadejść dopiero wraz z wejściem w życie nowego Paktu o migracji i azylu – przewidzianego na połowę 2026 roku. Jeśli uznane zostanie to za konieczne, możliwa będzie relokacja cudzoziemców albo inne formy wsparcia dla partnerów z UE. Trudno jednak precyzyjnie prognozować dalszy rozwój wydarzeń ze względu na niestabilność sytuacji międzynarodowej oraz obecną strategię władz wobec wymogów Unii.

W zależności od ustaleń Polska może być zobligowana do udziału w transferze migrantów poprzez przyjmowanie ich lub poprzez oferowanie pomocy finansowej bądź rzeczowej innym krajom członkowskim. Konkretne działania zostaną określone po zakończeniu analizy Komisji Europejskiej oraz negocjacjach między polskim rządem a instytucjami unijnymi. Istotną rolę odegra tu monitorowanie napływu migrantów, liczba już obecnych uchodźców oraz efektywność działań mających chronić granice.

Obecnie obserwuje się niewielką liczbę transferowanych migrantów i taki trend prawdopodobnie utrzyma się co najmniej do końca 2025 roku; kluczowe decyzje zapadną wraz z kolejnymi krokami organów UE oraz odpowiedzią rządu RP na propozycje dotyczące europejskiego systemu solidarnościowego.